Ո՞վ կխաղա Հայաստանի հավաքականի կազմում 2029 թվականի մինչև 20 տարեկանների աշխարհի առաջնությունում։ Ապագա ազգային հավաքականի լավագույն տաղանդները
- Հեղինակ: Vahe Hakobyan
- Sportaran
2029 թվականին Հայաստանն ու Վրաստանը կհյուրընկալեն FIFA U-20 երիտասարդական աշխարհի առաջնությունը։ Հայաստանի համար այս մրցաշարը պատմական կլինի․ երկիրը ոչ միայն առաջին անգամ կհյուրընկալի FIFA-ի հովանու ներքո անցկացվող աշխարհի առաջնություն, այլև առաջին անգամ երաշխավորված տեղ կստանա նման մակարդակի մրցաշարում։
Առայժմ դժվար է պատկերացնել, թե կոնկրետ ինչպիսին կլինի Հայաստանի U-20 հավաքականը երեք տարի անց։ Հայաստանի պատանեկան և երիտասարդական հավաքականների վերջին տարիների արդյունքները լավատեսության շատ առիթներ չեն տալիս, հատկապես հարևան Վրաստանի առաջընթացի ֆոնին։ Սակայն սեփական հարկի տակ անցկացվող աշխարհի առաջնությունը բոլորովին այլ պատմություն է։ Հայաստանի ֆուտբոլի ֆեդերացիան մի քանի տարի ունի պատրաստելու այն սերունդը, որը 2029 թվականին երկիրը կներկայացնի սեփական երկրպագուների առջև։
Թեև մրցաշարին դեռ մոտ երեք տարի կա, հավանական թեկնածուների շրջանակը կարելի է սկսել որոշել արդեն հիմա։ Եթե FIFA-ն պահպանի երիտասարդական աշխարհի առաջնության գործող տարիքային կանոնները, ապա ԱԱ-2029-ին կկարողանան մասնակցել 2009 թվականի հունվարի 1-ից մինչև 2013 թվականի դեկտեմբերի 31-ը ծնված ֆուտբոլիստները։
Այս սերնդի ամենատարեց ներկայացուցիչներն արդեն 16–17 տարեկան են։ Նրանցից շատերը հանդես են գալիս պրոֆեսիոնալ ակումբներում, խաղում են պատանեկան հավաքականներում կամ աստիճանաբար մոտենում են մեծահասակների ֆուտբոլին։
Իհարկե, երեք տարվա ընթացքում անպայման նոր անուններ կհայտնվեն։ Ինչ-որ մեկը կտրուկ առաջընթաց կունենա, ինչ-որ մեկը բարձր մակարդակում նորամուտը կնշի միայն մեկ կամ երկու տարի անց, իսկ Հայաստանի ֆուտբոլի ֆեդերացիան, ամենայն հավանականությամբ, կշարունակի արտասահմանյան ակադեմիաներում հայկական ծագում ունեցող ֆուտբոլիստների որոնումները։
Հատկապես դժվար է հիմա որևէ կանխատեսում անել 2012–2013 թվականներին ծնված տղաների վերաբերյալ։ Նրանք ընդամենը 13–14 տարեկան են, և միանգամայն հնարավոր է, որ նրանց թվում լինեն հավաքականի ապագա առաջատարները, որոնց մասին մենք այսօր դեռ ընդհանրապես ոչինչ չգիտենք։
Սակայն ԱԱ-2029-ի հավանական թիմի զգալի մասն արդեն մեր աչքի առաջ է։ Առաջին հերթին խոսքը 2009–2011 թվականներին ծնված ֆուտբոլիստների մասին է։
Ուստի փորձենք մի փոքր նայել ապագային և հասկանալ, թե համապատասխան տարիքի ֆուտբոլիստներից ովքեր են արդեն առանձնանում և ում արժե հատկապես ուշադիր հետևել առաջիկա երեք տարիներին։
Հայաստանի U-20 հավաքականն այժմ ընդհանրապես գոյություն չունի
Այստեղ մի կարևոր նրբություն կա։ Այս պահին Հայաստանի U-20 հավաքականը փաստացի գոյություն չունի։
Մինչ այժմ Հայաստանի ֆուտբոլի ֆեդերացիան պարզապես առանձնահատուկ անհրաժեշտություն չի ունեցել մշտապես ձևավորելու հենց այս տարիքային խմբի թիմ, քանի որ Հայաստանը U-20 մակարդակի մրցաշարերի չի մասնակցել։
Սակայն իրավիճակը պետք է փոխվի արդեն 2027 թվականին։
Հայաստանի ֆուտբոլի ֆեդերացիայում ավելի վաղ հայտարարել էին, որ նախատեսում են U-20 հավաքական ձևավորել Երևանում կայանալիք Ֆրանկոֆոնիայի խաղերին մասնակցելու համար։ Ծրագրում կլինի նաև ֆուտբոլային մրցաշար, որտեղ Հայաստանը մտադիր է հանդես գալ հենց այս տարիքային թիմով։
Իհարկե, դա բոլորովին այն հավաքականը չի լինի, որը երկու տարի անց կխաղա աշխարհի առաջնությունում։ 2027 թվականի U-20 թիմի ֆուտբոլիստների մեծ մասը ԱԱ-2029-ի ժամանակ արդեն դուրս կլինի տարիքային սահմանափակումներից։
Սակայն այստեղ կարևոր են ոչ այնքան կոնկրետ ազգանունները։
U-20 հավաքականի ձևավորման գործընթացը, մարզչական շտաբի աշխատանքն այս տարիքի ֆուտբոլիստների հետ, ուսումնամարզական հավաքների կազմակերպումն ու միջազգային մրցաշարին նախապատրաստվելը կարող են ՀՖՖ-ին անհրաժեշտ փորձ տալ 2029 թվականից առաջ։
Ինչ-որ իմաստով Ֆրանկոֆոնիայի խաղերը կարող են դառնալ U-20 հավաքականի հետ աշխատանքի առաջին փորձարկումը՝ սեփական հարկի տակ կայանալիք աշխարհի առաջնությունից առաջ։
ԲԿՄԱ-ն արդեն պատրաստո՞ւմ է 2009 թվականի սերունդը
Կա ևս մեկ մանրամասն, որը կարող է անուղղակիորեն մատնանշել ԱԱ-2029-ին նախապատրաստվելու գործընթացը։
Ընթացիկ մրցաշրջանում Հայաստանի Առաջին լիգայում ԲԿՄԱ II-ի կազմում միանգամից մի քանի 2009 թվականին ծնված ֆուտբոլիստներ են հանդես գալիս։ ԲԿՄԱ-ի համակարգի համար սա այնքան էլ սովորական իրավիճակ չէ․ որպես կանոն, այստեղ նշանակալի դեր են ստանում ավելի մեծ տարիքի խաղացողները, սակայն այժմ մի քանի 17-ամյա ֆուտբոլիստներ արդեն բավական լուրջ խաղաժամանակ ունեն։
Արդյոք սա անմիջականորեն կապված է աշխարհի առաջնությանը նախապատրաստվելու հետ՝ մենք, իհարկե, պնդել չենք կարող։ Սակայն դրան ուշադրություն դարձնել հաստատ արժե։
Եվ այստեղ առաջին հերթին առանձնացնենք մեր ֆավորիտին՝ Կիրիլ Եդիգարյանին։
2009 թվականին ծնված կենտրոնական կիսապաշտպանն արդեն ընդգրկվել է ԲԿՄԱ-ի հիմնական թիմի հայտացուցակում Պրեմիեր լիգայի հանդիպումների համար, իսկ Առաջին լիգայում սկսել էր խաղալ դեռ նախորդ մրցաշրջանում, երբ ընդամենը 16 տարեկան էր։ Այդ ժամանակ Եդիգարյանն անցկացրեց 13 հանդիպում և խփեց մեկ գոլ։
Միևնույն ժամանակ Կիրիլը հանդես է գալիս ոչ թե Հայաստանի U-17, այլ U-19 հավաքականում, այսինքն՝ խաղում է իրենից մեծ ֆուտբոլիստների դեմ։
Այս տարի նա մասնակցել է U-19 հավաքականի բոլոր երեք հանդիպումներին՝ Կոսովոյի (1:1), Թուրքիայի (1:1) և Ջիբրալթարի (9:0) դեմ։
Եդիգարյանը շատ շարժուն և պայքարող կենտրոնական կիսապաշտպան է։ Նա լավ է զգում խաղը, մշտապես առաջարկվում է գնդակ ստանալու համար, կարողանում է տեմպ հաղորդել գրոհներին և միաժամանակ մեծ ծավալի աշխատանք է կատարում պաշտպանությունում։
Կիրիլը մեզ հատկապես տպավորեց Թուրքիայի դեմ խաղում։ Եթե նրա զարգացումը շարունակվի ներկայիս տեմպերով, նա 2029 թվականի ապագա թիմի ամենաակնհայտ թեկնածուներից մեկն է թվում։
ԲԿՄԱ-ի ևս մեկ ֆուտբոլիստ, որին արժե հետևել, 2010 թվականին ծնված Էրիկ Վուվունիկյանն է։
Միայն այս ամռանն է նա Ավանի ակադեմիայից տեղափոխվել ԲԿՄԱ-ի համակարգ, բայց արդեն հասցրել է երկու գոլ խփել առաջին երկու հանդիպումներում։ Նա գոլ ունի նաև Հայաստանի U-16 հավաքականի կազմում։
ԲԿՄԱ-ում կա նաև 2009 թվականին ծնված դարպասապահ՝ Արսեն Միրաբյանը։ Ընթացիկ մրցաշրջանում նա արդեն հնարավորություն է ստացել Առաջին լիգայում, անցկացրել է մեկ հանդիպում և անառիկ պահել դարպասը։ Միրաբյանը նաև Հայաստանի U-17 հավաքականում հանդես գալու փորձ ունի։
Միևնույն ժամանակ դարպասապահի դիրքում մրցակցությունն արդեն բավական լուրջ է թվում։ Առաջին լիգայում «Փյունիկ II»-ի կազմում խաղում է Հայաստանի U-17 հավաքականի ևս մեկ դարպասապահ՝ Սամսոն Հակոբյանը։ Ընդ որում՝ հենց Հակոբյանն է ավելի հաճախ տեղ ստացել պատանեկան հավաքականի դարպասում։ Հետևաբար այսօրվա դրությամբ այստեղ դժվար է միանշանակ նշել առաջին համարին․ հետաքրքիր կլինի հետևել երկու դարպասապահների զարգացմանը։
Այս սերնդի ևս մեկ կարևոր ֆուտբոլիստ խաղաժամանակ է ստանում ԲԿՄԱ II-ում՝ Հայաստանի U-17 հավաքականի ավագ Տիգրան Օհանյանը։ 2009 թվականին ծնված կենտրոնական պաշտպանը աստիճանաբար հարմարվում է մեծահասակների ֆուտբոլին, իսկ իր տարիքային հավաքականում առաջնորդի դերը նրան հատկապես հետաքրքիր թեկնածու է դարձնում 2029 թվականի համատեքստում։
Այսպիսով, միայն ԲԿՄԱ-ի համակարգում արդեն կարելի է գտնել համապատասխան սերնդի մի քանի ֆուտբոլիստների, որոնք մեծահասակների ֆուտբոլի փորձ են ստանում իրենց հասակակիցների մեծ մասից զգալիորեն շուտ։
Հայկական «դեսանտը» Իսպանիայում
Կա նաև մեկ այլ հետաքրքիր պատմություն՝ երիտասարդ հայ ֆուտբոլիստների մի ամբողջ խումբ, որոնք վերջին շրջանում հայտնվել են իսպանական ակադեմիաներում։
Մենք անկեղծորեն չգիտենք՝ արդյոք այստեղ գոյություն ունի որևէ միասնական ծրագիր, ով է նպաստել այս տեղափոխություններին և ընդհանրապես որևէ կապ ունե՞ն դրանք 2029 թվականի վերաբերյալ ՀՖՖ-ի ծրագրերի հետ։
Սակայն զուգադիպությունը հետաքրքիր է․ գրեթե բոլոր այս ֆուտբոլիստները պարբերաբար հրավիրվում են Հայաստանի պատանեկան հավաքականներ և բոլորն էլ տարիքով համապատասխանում են U-20 աշխարհի առաջնությանը մասնակցելու չափանիշներին։
Նարեկ Հովհաննիսյան — ծնվել է 2009 թվականի հունիսի 25-ին։ «Ուեսկայի» ակադեմիայում է, հանդես է եկել Հայաստանի U-17 հավաքականում։
Սերգեյ Առաքելյան — ծնվել է 2009 թվականի ապրիլի 10-ին։ Ներկայացնում է «Ռայո Մախադաոնդայի» ակադեմիան։ Ֆուտբոլիստը մեծացել է ԱՄՆ-ում, սակայն 2023 թվականից հանդես է գալիս Հայաստանի պատանեկան հավաքականներում և արդեն անցել է U-15, U-16 և U-17 թիմերով։
Արմեն Ղազարյան — ծնվել է 2009 թվականի հունվարի 16-ին։ Նա նույնպես «Ռայո Մախադաոնդայի» համակարգում է։ Ի տարբերություն Առաքելյանի՝ Ղազարյանը Իսպանիա է տեղափոխվել անմիջապես Հայաստանից։ Հանդես է եկել Հայաստանի U-17 հավաքականում և մեկ գոլ է խփել։
Ռաֆայել Մինասյան — ծնվել է 2009 թվականի սեպտեմբերի 11-ին։ Շարունակում է զարգանալ «Ունիոն Դեպորտիվայի» ակադեմիայում, նույնպես խաղացել է Հայաստանի U-17 հավաքականում։
Այս խմբին կարելի է ավելացնել նաև Գոռ Վարդանյանին՝ ծնված 2009 թվականի հուլիսի 25-ին։ Այս տարի նա հեռացել է «Ուրարտուի» համակարգից և կարիերան շարունակել իսպանական «Ինտերսիթի» ակադեմիայում։
Առայժմ այս տղաների մակարդակն օբյեկտիվորեն գնահատելը բավական դժվար է։ Իսպանիայում նրանց ելույթների վերաբերյալ տեղեկությունները քիչ են, իսկ Հայաստանի պատանեկան հավաքականների հանդիպումներում նրանցից դեռ ոչ ոք այնքան չի առանձնացել, որ արդեն այսօր նրան հնարավոր լինի ապագա թիմի առաջատար անվանել։
Սակայն այստեղ ավելի կարևոր է այն, թե ինչ կլինի հետո։
16–17 տարեկանում լավ եվրոպական ֆուտբոլային միջավայրում մի քանի տարվա մարզումներն ու հանդիպումները կարող են շատ լուրջ փոխել ֆուտբոլիստին։ Ուստի այս խումբն առայժմ ավելի ճիշտ է դիտարկել ոչ թե որպես հիմնական կազմի պատրաստ թեկնածուների, այլ որպես ֆուտբոլիստների, որոնց առաջընթացին հաստատ արժե հետևել։
Ներկայիս U-17-ը՝ ապագա թիմի հիմք՞
Տրամաբանական է ենթադրել, որ Հայաստանի ապագա U-20 հավաքականի զգալի մասը կձևավորվի ներկայիս U-17 թիմի ֆուտբոլիստներից։
Վերջերս թիմը մրցաշար անցկացրեց Երևանում, որտեղ վաստակեց չորս միավոր․ 2:2 ոչ-ոքի խաղաց Լյուքսեմբուրգի հետ, 1:3 հաշվով պարտվեց Հունգարիային և 2:1 հաշվով հաղթեց Լիխտենշտեյնին։
Հատկապես հետաքրքիր է նայել այն խաղացողներին, որոնք արդեն սկսում են առանձնանալ։
Խմբի լավագույն ռմբարկուն դարձավ Անդրանիկ Երվանդյանը՝ երեք գոլով։ Եվ հենց «Փյունիկի» ակադեմիայի ֆուտբոլիստն է Եդիգարյանից հետո ապագայի մեր երկրորդ մեծ ֆավորիտը։
Երվանդյանը 2009 թվականին ծնված ֆուտբոլիստ է, որն այս մրցաշրջանում արդեն սկսել է պարբերաբար խաղալ Առաջին լիգայում։
Հայաստանի U-17 հավաքականի կազմում նա չորս հանդիպումներում ունի հինգ գոլ և մեկ գոլային փոխանցում։
Հատկապես առանձնանում են նրա հեռահար հարվածներն ու ստանդարտ իրավիճակների կատարումը։ Ճիշտ է, պատանեկան ֆուտբոլում հեռահար հարվածներին առայժմ որոշակի զգուշությամբ կվերաբերվեինք։ Այս տարիքում դարպասում հաճախ խաղում են ֆիզիկապես դեռ ամբողջությամբ չձևավորված դարպասապահներ, ուստի այն, ինչ արդյունավետ է U-17 մակարդակում, միշտ չէ, որ նույն արդյունավետությամբ տեղափոխվում է մեծահասակների ֆուտբոլ։
Սակայն Երվանդյանն անկասկած որակյալ հարված ունի։ Ինչպես նաև լավ տեխնիկա։
Սովորաբար նա գործում է հարձակման ձախ եզրում, սակայն կարող է խաղալ նաև հարձակվողի թիկունքում։ Ընդհանուր առմամբ սա ներկայիս սերնդի ամենավառ հարձակողական ֆուտբոլիստներից մեկն է։
Եվս մեկ ֆուտբոլիստ, որին անպայման պետք է նշել, «Ուրարտուի» ակադեմիայի Արսեն Առաքելյանն է։ Սա արդեն բոլորովին այլ տիպի խաղացող է։
Առաքելյանը դասական կենտրոնական հարձակվող է, որի հասակն արդեն 184 սմ է։ Հայաստանի U-17 հավաքականի կազմում նա անցկացրել է ինը հանդիպում և խփել չորս գոլ։
Ընթացիկ մրցաշրջանում Արսենը Առաջին լիգայում «Ուրարտու-2»-ի հիմնական հարձակվողն է և առաջնությունը սկսել է երկու խաղում երկու գոլով։
Այսօրվա դրությամբ, թերևս, հենց նա է 2029 թվականի ապագա թիմի կենտրոնական հարձակվողի դիրքի ամենաակնհայտ թեկնածուն։ Սակայն, իհարկե, երեք տարվա ընթացքում այստեղ դեռ շատ բան կարող է փոխվել։
Ովքե՞ր են արդեն հասել Պրեմիեր լիգա
Հայաստանի առաջնությունում 2009 թվականին ծնված ֆուտբոլիստներն առայժմ, սպասելիորեն, շատ չեն։ Սակայն մի քանի հոգի արդեն հասցրել են իրենց առաջին րոպեները ստանալ բարձրագույն մակարդակում։
Հարձակվող Մհեր Հարությունյանը՝ ծնված 2009 թվականի հուլիսի 22-ին, մրցաշրջանի սկզբում փոխարինման է դուրս եկել «Շիրակի» կազմում առաջնության առաջին չորս տուրերից յուրաքանչյուրում։
Նախորդ մրցաշրջանում նա Առաջին լիգայում չորս գոլ էր խփել, իսկ այժմ շարունակում է խաղալ նաև երկրորդ թիմում, որտեղ երեք հանդիպումներում մեկ գոլ ունի։ Մհերը նաև պարբերաբար հրավիրվում է Հայաստանի U-17 հավաքական։
Եվս մեկ ֆուտբոլիստ է «Սյունիքի» վինգեր Սուրեն Հարությունյանը, որը ծնվել է 2009 թվականի մայիսի 25-ին։
Նա առայժմ Պրեմիեր լիգայում ընդամենը մեկ հանդիպում է անցկացրել, բայց նման տարիքում նորամուտի փաստն ինքնին արդեն ուշադրության է արժանի։ Նրա հաշվին նաև յոթ հանդիպում կա Հայաստանի U-17 հավաքականում։
Իհարկե, մեծահասակների առաջնությունում անցկացրած մի քանի րոպեն դեռ ոչինչ չի երաշխավորում։ Սակայն այս տարիքի ֆուտբոլիստների համար մեծահասակ մրցակիցների դեմ խաղադաշտ դուրս գալն արդեն լավ ազդանշան է։
Իսկ ի՞նչ կա լեգեոներների հարցում
Այժմ անցնենք ամենահետաքրքիր կատեգորիաներից մեկին՝ Հայաստանի սահմաններից դուրս հանդես եկող ֆուտբոլիստներին։
Այստեղ մենք գիտակցաբար առաջին հերթին նշելու ենք նրանց, ովքեր արդեն որևէ կապ են ունեցել Հայաստանի հավաքականների հետ։ Անկասկած կան նաև հայկական արմատներով այլ հեռանկարային ֆուտբոլիստներ, սակայն մենք չենք ցանկանում նրանց փոխարեն որոշել, թե որ հավաքականը նրանք կներկայացնեն։
Ամենաուշագրավ տարբերակներից մեկը «Լոս Անջելես Գելաքսիի» համակարգի կենտրոնական պաշտպան Քոլին Մուլինզն է՝ ծնված 2010 թվականին։
Նա ֆիզիկապես արդեն բավական ամուր է և ակումբում համարվում է իր տարիքային խմբի աչքի ընկնող ֆուտբոլիստներից մեկը։ Մուլինզը Հայաստանի հավաքականներում հանդես է գալիս 2024 թվականից և արդեն անցել է U-15, U-16 և U-17 թիմերով։
Առանձին ուշադրության է արժանի Ռոման Ավագյան Գոմեսի պատմությունը։
Նա նույնպես ծնվել է 2010 թվականին և մեծացել ԱՄՆ-ում, սակայն այժմ գտնվում է գերմանական «Մայնցում»։ 2025 թվականին Ռոման Ավագյանը խաղացել է Հայաստանի U-15 հավաքականում և մեկ գոլ է խփել։
Սակայն ավելի ուշ նա սկսել է հանդես գալ Մեքսիկայի U-16 հավաքականի կազմում․ նրա մայրը մեքսիկուհի է։
Հետևաբար հիմա մենք բոլորովին չենք կարող վստահ լինել, որ ապագայում Ռոմանը կընտրի հենց Հայաստանը։
Իսկ նրան կորցնելն իսկապես ցավալի կլիներ, քանի որ ֆուտբոլիստը շատ հետաքրքիր է։
Հայաստանի հավաքականում նա գործում էր հարձակման աջ եզրում և առանձնանում տեխնիկայով ու փոխանցումների որակով։ Իսկ այժմ «Մայնցում» նրան արդեն օգտագործում են ձախ պաշտպանի դիրքում։ Նման վերափոխումն այսքան երիտասարդ տարիքում առնվազն վկայում է նրա բազմակողմանիության մասին։
Հայաստանն իր հերթին նրա հետ սկսել է աշխատել բավական վաղ՝ հրավիրելով պատանեկան հավաքական, իսկ հայկական PAYFA կազմակերպությունն օգնել է ֆուտբոլիստին Գերմանիա տեղափոխվելու հարցում։
Կհետևենք։ Այստեղ ֆուտբոլիստի համար պայքարը, կարծես, դեռ շատ հեռու է ավարտվելուց։ Նրա ծառայություններով նաև հետաքրքրված է ԱՄՆ-ը, որտեղ նա ծնվել է։
Քոլին Մուլինզը և Ռոման Ավագյան Գոմեսը Հայաստանի հավաքականում
Ի դեպ, Քոլին Մուլինզին հավակնում է նաև Վենեսուելայի հավաքականը․ նրա տատիկը Վենեսուելայից է։ Այդ երկրից արդեն փորձել են կապ հաստատել նրա հետ։ Արդյունքն առայժմ հայտնի չէ։
Եվս մեկ արտասահմանում հանդես եկող ֆուտբոլիստ է Մոսկվայի ԲԿՄԱ-ի վինգեր Վաչիկ Թումանյանը, որը ծնվել է 2009 թվականի սեպտեմբերի 16-ին։
Ընթացիկ ՅՖԼ U-17 մրցաշրջանում նա ԲԿՄԱ-ի կազմում անցկացրել է 17 հանդիպում, խփել մեկ գոլ և կատարել մեկ գոլային փոխանցում։ Հայաստանի U-17 հավաքական Թումանյանն առաջին անգամ հրավիրվել է 2026 թվականին, որից հետո մասնակցել է ընտրական փուլի բոլոր երեք հանդիպումներին։
ԲԿՄԱ-ում կա ուշադրության արժանի ևս մեկ ֆուտբոլիստ՝ Դանիիլ Դունամալյանը, որը ծնվել է 2009 թվականի սեպտեմբերի 2-ին։
Նա մասնակցել է Հայաստանի U-16 հավաքականի ուսումնամարզական հավաքին, սակայն պաշտոնական հանդիպումներում դեռ չի խաղացել։ Մինչ այդ Դունամալյանը հանդես էր եկել Ռուսաստանի U-15 և U-16 հավաքականներում։
Վիճակագրական առումով նա մեր ամբողջ ցուցակի ամենաուշագրավ ֆուտբոլիստներից մեկն է։ Չնայած տարիքին՝ Դունամալյանն արդեն խաղաժամանակ է ստացել ԲԿՄԱ U-19-ում, իսկ հիմնականում հանդես է գալիս ՅՖԼ U-17-ում, որտեղ ընթացիկ մրցաշրջանում 18 հանդիպումներում խփել է չորս գոլ և կատարել յոթ գոլային փոխանցում։
Նրա հետ միասին Հայաստանի U-16 հավաքական էր հրավիրվել Մոսկվայի «Լոկոմոտիվի» ձախ պաշտպան Վիկտոր Բարսեղյանը, որը ծնվել է 2009 թվականի փետրվարի 20-ին։
Հետագայում նա նույնպես պաշտոնական հանդիպումներում չի խաղացել, սակայն դա բոլորովին չի նշանակում, որ Հայաստանի հավաքականի հետ կապված պատմությունն ավարտված է։
Ընթացիկ մրցաշրջանում Բարսեղյանը ՅՖԼ U-17-ում անցկացրել է 18 հանդիպում, խփել երկու գոլ և կատարել մեկ գոլային փոխանցում։
Այդ նույն հավաքին մասնակցած ևս մեկ ֆուտբոլիստ է «Կրասնոդարի» հարձակվող Էդգար Սահակյանը, որը ծնվել է 2009 թվականի հուլիսի 17-ին։
Ընթացիկ մրցաշրջանում նրա հաշվին ՅՖԼ U-17-ի 15 հանդիպումներում երեք գոլ և մեկ գոլային փոխանցում կա։
Այդ հավաքի ամբողջական կազմը կարելի է տեսնել ԱՅՍՏԵՂ։ Ցուցակում ընդգրկված բոլոր ֆուտբոլիստները տարիքով նույնպես համապատասխանում են ԱԱ-2029-ին մասնակցելու պահանջներին։
Իսկ ուրիշ ո՞վ կարող է հայտնվել
Իրականում այս ամբողջ նյութը փորձ չէ արդեն հիմա գուշակելու Հայաստանի հավաքականի կազմը 2029 թվականի աշխարհի առաջնության համար։
Սա պարզապես այն ֆուտբոլիստների ցանկն է, որոնց արժե հետևել առաջիկա երեք տարիներին և որոնց զարգացման միջոցով հնարավոր կլինի աստիճանաբար հասկանալ, թե ընդհանրապես ինչ մակարդակի թիմ կարող է ունենալ Հայաստանը։
Եվ այս ցանկը, ամենայն հավանականությամբ, դեռ կընդլայնվի։
Օրինակ՝ հոլանդական ՊՍՎ-ում կա հայկական արմատներով 15-ամյա հարձակվող Դանի Գելիչին։
Կա նաև շվեդական «Հելսինգբորգի» արդյունավետ ֆուտբոլիստ Ալբերտ Թամոյանը։
Կա Ռայան Բարջին դանիական «Նորշելանդից»՝ Ռունի Բարջիի եղբայրը, որը հանդես է գալիս Շվեդիայի U-16 հավաքականում։
Եվս մեկ ֆուտբոլիստ, որին արժե հետևել, 2010 թվականին ծնված Էդուարդ Հակոբյանն է ռուսական «Ռոստովից»։ Ընթացիկ ՅՖԼ U-17 մրցաշրջանում նա խփել է 11 գոլ և կատարել հինգ գոլային փոխանցում։ Առայժմ Հակոբյանը ներկայացնում է Ռուսաստանի U-16 հավաքականը և Հայաստանի հավաքականների հետ կապ չի ունեցել։
Եվ առաջիկա երեք տարիներին, անկասկած, կհայտնվեն նաև ֆուտբոլիստներ, որոնց մասին այսօր մենք պարզապես ոչինչ չգիտենք։
Այդ պատճառով այս ցանկը որպես ԱԱ-2029-ի հայտացուցակի կանխատեսում ընկալել հաստատ պետք չէ։
Ավելի շուտ սա մեր առաջին մեկնակետն է։
Այս պահին սեփական հարկի տակ կայանալիք աշխարհի առաջնությանը դեռ մոտ երեք տարի կա։ Թվարկված ֆուտբոլիստներից ինչ-որ մեկն այդ ժամանակ արդեն պարբերաբար կխաղա մեծահասակների ֆուտբոլում, ինչ-որ մեկը կդադարի զարգանալ, ինչ-որ մեկը կփոխի դիրքը կամ ակումբը, իսկ ինչ-որ մեկը վերջնականապես կընտրի այլ հավաքական։ Եվ նրանց կողքին կհայտնվեն բոլորովին նոր ազգանուններ։
Սակայն արդեն այսօր մի բան կարելի է ասել․ այն սերունդը, որին վիճակված է խաղալ Հայաստանի պատմության մեջ առաջին՝ սեփական հարկի տակ անցկացվող FIFA-ի աշխարհի առաջնությունում, աստիճանաբար սկսում է ձևավորվել։
Եվ այժմ հատկապես հետաքրքիր կլինի հետևել, թե ինչի այն կվերածվի մինչև 2029 թվականը։
Եթե ԱԱ-2029-ի հավաքականը պետք լիներ կազմել արդեն այսօր
Իհարկե, սա 2029 թվականի կազմի կանխատեսում չէ։ Մրցաշարին դեռ երեք տարի կա, շատ դիրքերում իրավիճակը կփոխվի, իսկ 2011–2013 թվականներին ծնված ֆուտբոլիստները մեզ հայտնի թեկնածուների թվում առայժմ գրեթե ներկայացված չեն։
Սակայն հանուն փորձի պատկերացնենք․ ինչպիսի՞ տեսք կունենար այս հավաքականը, եթե աշխարհի առաջնության թիմը պետք լիներ կազմել արդեն այսօր։
Սամսոն Հակոբյան / Արսեն Միրաբյան
Վիկտոր Բարսեղյան — Ռոբերտ Հովակիմյան — Տիգրան Օհանյան — Քոլին Մուլինզ — Ռոման Ավագյան Գոմես
Անդրանիկ Երվանդյան — Կիրիլ Եդիգարյան — Դանիիլ Դունամալյան — Վաչիկ Թումանյան
Արսեն Առաքելյան
Ստացվում է յուրօրինակ 5-4-1 սխեմա, թեև այստեղ դիրքերը բառացիորեն ընկալել հաստատ պետք չէ։ Մենք ավելի շուտ փորձել ենք մեկ կազմում տեղավորել մեզ հայտնի ամենահետաքրքիր ֆուտբոլիստներին։