Ցավալի պարտություններից մինչև աշխարհի առաջնության ոսկի. Կարեն Ասլանյանի իննամյա ճանապարհը դեպի գլխավոր տիտղոսը

2026 թվականի հոկտեմբերի 27-ին Կարեն Ասլանյանն իր կարիերայում առաջին անգամ դարձավ հունահռոմեական ոճի ըմբշամարտի աշխարհի չեմպիոն։ Մինչև 63 կգ քաշային կարգի եզրափակչում Հայաստանի 31-ամյա ներկայացուցիչը 8։4 հաշվով հաղթեց ադրբեջանցի Նիհաթ Մամադլիին՝ ռևանշ վերցնելով երկու տարի առաջ կրած պարտության համար։

Այս հաջողությունը դարձավ երկար ու բարդ ճանապարհի գագաթնակետը։ Մեծահասակների մակարդակում հանդես գալու ինը տարիների ընթացքում Ասլանյանը բազմաթիվ ցավալի պարտություններ է կրել, բախվել մրցավարական վիճահարույց որոշումների, փոխել քաշային կարգը և երկարատև դադար ունեցել կարիերայում։ Սակայն բոլոր անհաջողություններից հետո էլ հայ ըմբիշը կարողացավ վերադառնալ ամենաբարձր մակարդակ և նվաճել իր կարիերայի գլխավոր տիտղոսը։

Հիշենք, թե ինչպես են դասավորվել Կարեն Ասլանյանի ելույթները խոշորագույն միջազգային մրցաշարերում 2017-ից 2026 թվականներին։

Առաջին հաջողություններն ու Եվրոպայի երեք բրոնզե մեդալները (2017–2020)

Կարեն Ասլանյանը Հայաստանի մեծահասակների հավաքականի կազմում սկսել է հանդես գալ 2017 թվականին՝ մինչև 66 կգ քաշային կարգում։ Արդեն այդ ժամանակ նա մեծ ներուժ էր ցուցադրում, սակայն առաջին խոշոր մրցաշարերում մեդալ նվաճելու համար նրան շատ քիչ բան էր պակասում։

2017 թվականի աշխարհի առաջնությունում Ասլանյանը երեք հաղթանակ տարավ և զբաղեցրեց հինգերորդ տեղը։ Հատկապես ցավալի էին միևնույն՝ 1։2 հաշվով երկու պարտությունները՝ կորեացի ըմբիշից և ռուս Արտյոմ Սուրկովից։

2018 թվականին քաշային կարգերի փոփոխությունից հետո Կարենը տեղափոխվեց մինչև 67 կգ քաշային կարգ, որտեղ շարունակեց հանդես գալ մի քանի մրցաշրջան։

ԵԱ-2018 — առաջին մեդալը

2018 թվականի Եվրոպայի առաջնությունում Ասլանյանն առաջին անգամ բարձրացավ մեծահասակների խոշոր մրցաշարի պատվո հարթակ՝ նվաճելով բրոնզե մեդալ։ Միակ պարտությունը նա կրեց Արտյոմ Սուրկովից՝ 3։6 հաշվով։

Սակայն նույն տարվա աշխարհի առաջնությունում հայ ըմբիշը չկարողացավ շարունակել հաջողությունը։ Արդեն առաջին գոտեմարտում նա 2։2 հավասար հաշվի պայմաններում լրացուցիչ ցուցանիշներով պարտվեց ադրբեջանցի Քամրան Մամադովին։

ԵԱ-2019 — երկրորդ բրոնզը

Հաջորդ Եվրոպայի առաջնությունում Ասլանյանը կրկին հայտնվեց մրցանակակիրների թվում։ Նա երկու վաղաժամ հաղթանակ տարավ՝ 8։0 և 11։1 հաշիվներով, իսկ միակ պարտությունը կրեց Լեհաստանը ներկայացնող Գևորգ Սահակյանից՝ 0։4։

2019 թվականի աշխարհի առաջնությունում Կարենը մեկնարկեց Տաջիկստանի ներկայացուցչի նկատմամբ վաղաժամ հաղթանակով, սակայն հաջորդ գոտեմարտում 3։6 հաշվով զիջեց եգիպտացի Մոհամեդ Էլսայեդին։

ԵԱ-2020 — երրորդ բրոնզը Եվրոպայի երեք առաջնություններում

Ասլանյանը մայրցամաքային առաջնությունում կրկին հաստատեց իր բարձր մակարդակը։ Այս անգամ նրան կանգնեցնել կարողացավ միայն ռուսաստանցի Նազիր Աբդուլաևը։ Գոտեմարտն ավարտվեց հայ ըմբիշի նվազագույն՝ 3։4 հաշվով պարտությամբ։

Այսպիսով, Կարենը 2018–2020 թվականներին իր մասնակցած երեք անընդմեջ Եվրոպայի առաջնություններում նվաճեց երեք բրոնզե մեդալ։ Սակայն այդ ընթացքում նրան այդպես էլ չհաջողվեց դուրս գալ եզրափակիչ։

Տոկիոյի Օլիմպիական խաղերն ու կարիերայի երկարատև դադարը

Ասլանյանի կարիերայի ամենացավալի պահերից մեկը դարձան Տոկիոյի Օլիմպիական խաղերը, որոնք համավարակի պատճառով անցկացվեցին 2021 թվականին։

Հայ ըմբիշը հաջողությամբ հաղթահարեց 1/8 եզրափակիչը, սակայն քառորդ եզրափակչում կրկին հանդիպեց եգիպտացի Մոհամեդ Էլսայեդին։

Գոտեմարտն ավարտվեց 7։7 հաշվով, սակայն լրացուցիչ չափանիշներով հաղթանակը շնորհվեց Եգիպտոսի ներկայացուցչին։ Այդ պարտությունից հետո Ասլանյանը կորցրեց օլիմպիական ոսկու համար պայքարը շարունակելու հնարավորությունը։

Օլիմպիական խաղերից հետո Կարենը երկար ժամանակ բացակայում էր խոշորագույն միջազգային մրցաշարերից։ Նրա վերադարձը տեղի ունեցավ արդեն մեկ այլ՝ մինչև 63 կգ քաշային կարգում, որը ներառված չէ օլիմպիական ծրագրում։

Հենց նոր քաշային կարգ տեղափոխվելը դարձավ նրա կարիերայի կարևոր շրջադարձային պահերից մեկը։

Վերադարձն ու աշխարհի առաջնության առաջին մեդալը (2024)

ԱԱ-2024 — երկար սպասված բրոնզը

Երկարատև ընդմիջումից հետո Ասլանյանը վերադարձավ աշխարհի առաջնություն և անմիջապես իր համար պատմական արդյունք գրանցեց՝ առաջին անգամ դառնալով աշխարհի առաջնության մրցանակակիր։

Մրցաշարում նա երեք հաղթանակ տարավ, այդ թվում՝ տպավորիչ հաջողության հասավ երրորդ տեղի համար գոտեմարտում՝ 8։0 հաշվով ջախջախելով Ամաևին։

Կարենը միակ պարտությունը կրեց կիսաեզրափակչում՝ 1։6 հաշվով զիջելով ադրբեջանցի Նիհաթ Մամադլիին։

Այդ ժամանակ հենց Մամադլին կանգնեցրեց հայ ըմբիշին եզրափակչի ճանապարհին։ Երկու տարի անց ճակատագիրը նրանց կրկին կհանդիպեցնի աշխարհի առաջնությունում, բայց արդեն ոսկե մեդալի համար վճռորոշ գոտեմարտում։

Եվրոպայի առաջնության առաջին եզրափակիչն ու նոր հիասթափությունները (2025)

ԵԱ-2025 — պատմական արծաթը

2025 թվականին՝ արդեն 30 տարեկանում, Ասլանյանն իր կարիերայում առաջին անգամ դուրս եկավ Եվրոպայի առաջնության եզրափակիչ։

Վճռորոշ գոտեմարտի ճանապարհին նա 8։0 հաշվով երկու վաղաժամ հաղթանակ տարավ, սակայն ոսկե մեդալի համար պայքարում 2։7 հաշվով պարտվեց Թուրքիայի ներկայացուցիչ Քերեմ Քամալին։

Չնայած պարտությանը՝ արծաթե մեդալը դարձավ Եվրոպայի առաջնություններում նրա լավագույն արդյունքը։

Սակայն 2025 թվականի աշխարհի առաջնությունը կրկին հիասթափություն բերեց։ Ասլանյանն արդեն մեկնարկում 3։7 հաշվով պարտվեց ռուս Սերգեյ Եմելինին։ Այդ գոտեմարտի մրցավարությունը հարցեր առաջացրեց։

Համաշխարհային ասպարեզ հաջող վերադարձից հետո Կարենը կրկին անհաջողության բախվեց, սակայն առջևում նրան սպասում էր իր կարիերայի ամենահաջող մրցաշրջանը։

Եվրոպայի բրոնզն ու աշխարհի երկար սպասված ոսկին (2026)

ԵԱ-2026 — չորրորդ բրոնզը

2026 թվականի Եվրոպայի առաջնությունում Ասլանյանը կրկին հանդիպեց Սերգեյ Եմելինին և դարձյալ պարտվեց՝ 2։5 հաշվով։ Այս գոտեմարտը նույնպես ուղեկցվեց մրցավարական վիճահարույց որոշումներով։

Այնուամենայնիվ, հայ ըմբիշը կարողացավ վերականգնվել անհաջողությունից հետո և երկու վաղաժամ հաղթանակ տարավ՝ 9։0 և 11։0 հաշիվներով՝ նվաճելով Եվրոպայի առաջնությունների իր չորրորդ բրոնզե մեդալը։

Սակայն տարվա գլխավոր մրցաշարը դարձավ Աստանայում անցկացված աշխարհի առաջնությունը։

ԱԱ-2026 — կարիերայի առաջին ոսկին

Աշխարհի առաջնությունում 31-ամյա Ասլանյանը պայքարի բոլորովին այլ մակարդակ ցուցադրեց։

Եզրափակչի ճանապարհին նա չորս վաղաժամ հաղթանակ տարավ՝ վստահորեն առավելության հասնելով մրցակիցների նկատմամբ։ Հատկապես տպավորիչ էր կիսաեզրափակիչը Բուլղարիան ներկայացնող Էդմոնդ Նազարյանի դեմ, որին Կարենը հաղթեց 12։4 հաշվով։

Եզրափակչում նրան սպասում էր հին ծանոթը՝ Նիհաթ Մամադլին, որին հայ ըմբիշը պարտվել էր 2024 թվականի աշխարհի առաջնության կիսաեզրափակչում։

Վճռորոշ գոտեմարտը անհաջող սկսվեց։ Մամադլին արագ վաստակեց չորս միավոր և առաջ անցավ 4։0 հաշվով։ Սակայն Ասլանյանը չկորցրեց ինքնատիրապետումը։ Կարենը պատասխանեց արդյունավետ գրոհներով, կրճատեց տարբերությունը, իսկ դեռ ընդմիջումից առաջ կատարեց չորս միավորանոց նետում և առաջ անցավ՝ 7։4։

Երկրորդ մրցափուլում հայ ըմբիշը գրագետ պաշտպանվեց, թույլ չտվեց մրցակցին փոխել գոտեմարտի ընթացքը և հանդիպումը հասցրեց հաղթական ավարտի՝ 8։4 հաշվով։

31 տարեկանում Կարեն Ասլանյանն առաջին անգամ դարձավ աշխարհի չեմպիոն՝ ռևանշ վերցնելով իր կարիերայի ամենացավալի պարտություններից մեկի համար։

Կարեն Ասլանյանի բոլոր մեդալներն աշխարհի և Եվրոպայի առաջնություններում

Մեծահասակների մակարդակում հանդես գալու ընթացքում Կարեն Ասլանյանը նվաճել է աշխարհի և Եվրոպայի առաջնությունների յոթ մեդալ։

Աշխարհի առաջնություններ

• Ոսկի — 2026 (63 կգ)

• Բրոնզ — 2024 (63 կգ)

Եվրոպայի առաջնություններ

• Արծաթ — 2025 (63 կգ)

• Բրոնզ — 2018 (67 կգ)

• Բրոնզ — 2019 (67 կգ)

• Բրոնզ — 2020 (67 կգ)

• Բրոնզ — 2026 (63 կգ)

Ինը տարվա պայքար՝ երազանքին հասնելու համար

Կարեն Ասլանյանի պատմությունը օրինակ է, թե ինչպես համառությունն ու սեփական ուժերի նկատմամբ հավատը կարող են հաջողության հասցնել նույնիսկ երկար տարիների անհաջողություններից հետո։

Դեռ 2017 թվականին նա մեկ քայլ էր հեռու աշխարհի առաջնության մեդալից։ Այնուհետև հաջորդեցին Եվրոպայի երեք բրոնզե մեդալները, ցավալի պարտությունը Օլիմպիական խաղերում, երկարատև ընդմիջումն ու քաշային կարգի փոփոխությունը։

Վերադառնալով մրցագորգ՝ Ասլանյանը կարողացավ ոչ միայն վերականգնել նախկին մարզավիճակը, այլև հասնել նոր մակարդակի։ 2024 թվականին նա առաջին անգամ նվաճեց աշխարհի առաջնության մեդալ, 2025-ին առաջին անգամ հասավ Եվրոպայի առաջնության եզրափակիչ, իսկ 2026-ին վերջապես նվաճեց աշխարհի չեմպիոնի տիտղոսը։

2017 թվականի աշխարհի առաջնության հինգերորդ տեղից մինչև 2026 թվականի աշխարհի առաջնության ոսկին։ Մամադլիից կիսաեզրափակչում կրած պարտությունից մինչև նրա նկատմամբ եզրափակչում տարած հաղթանակը։ Երկարատև դադարից մինչև աշխարհի չեմպիոնի կոչումը։

Կարեն Ասլանյանին ինը տարի պահանջվեց այս ճանապարհն անցնելու և իր անունը հայկական ըմբշամարտի պատմության մեջ գրելու համար։