«Ես պետք է գոլ խփեմ Լատվիային». Արթուր Ղարիբյանը՝ Հայաստանի հավաքական առաջին հրավերի, տատիկին տված խոստման և իր խաղի մասին

Մոսկվայի «Ռոդինայի» 20-ամյա հարձակվող Արթուր Ղարիբյանն առաջին հարցազրույցն է տվել որպես Հայաստանի ազգային հավաքականի ֆուտբոլիստ՝ զրուցելով ՀՖՖ TV-ի հետ։ 194 սմ հասակ ունեցող ֆուտբոլիստը պատմել է ընտանիքի, պրոֆեսիոնալ ֆուտբոլում անցած ճանապարհի և այն մասին, թե ինչու է մանկուց ցանկացել խաղալ հենց Հայաստանի հավաքականում։ Նա ամբողջ հարցազրույցը տվել է հայերեն, թեև ծնվել և մեծացել է Մոսկվայում։

Հայաստանի հավաքականը Ղարիբյանի համար անծանոթ միջավայր չէ. նախկինում նա հանդես է եկել Մ17, Մ19 և Մ21 հավաքականներում։ Ազգային հավաքական առաջին հրավերը հարձակվողը ստացել է Ռուսաստանի Պրեմիեր լիգայում նորամուտից հետո, որտեղ արդեն հասցրել է երկու գոլ խփել «Զենիթի» նկատմամբ «Ռոդինայի» հաղթական խաղում։

Ղարիբյանը հրավիրվել է Ազգերի լիգայի 2026/27 մրցաշրջանի մեկնարկային հանդիպումներին։ Հայաստանին սպասում են խաղեր Լատվիայի և Կիպրոսի հետ, ինչպես նաև երկու հանդիպում Չեռնոգորիայի դեմ։ Հարձակվողը դեռ պետք է վաստակի իր տեղը կազմում, սակայն կադրային իրավիճակը նրան հնարավորություն է տալիս. Գրանտ-Լեոն Ռանոսն ու Ֆինն Գերագուսյանը վնասվածք ունեն, հրավիրված Արթուր Միրանյանը քիչ խաղաժամանակ է ստանում, իսկ Արայիկ Էլոյանը, ինչպես և Ղարիբյանը, դեռ հանդես չի եկել ազգային հավաքականում։

«Սա իմ հայրենիքն է, իմ արյունը»

«Ես Արթուր Ղարիբյանն եմ և կանեմ հնարավոր ամեն ինչ Հայաստանի հավաքականին օգնելու համար», — այսպես սկսեց ֆուտբոլիստը։

Նա պատմեց, թե ինչպես է ընտանիքը պահպանել կապը Հայաստանի հետ Ռուսաստան տեղափոխվելուց հետո.

«25 տարի առաջ ծնողներս Հայաստանից տեղափոխվել են Մոսկվա՝ հորս աշխատանքի պատճառով։ Ես ծնվել և մեծացել եմ Մոսկվայում։ Մանկուց ծնողներս խնդրում էին, որ տանը հայերեն խոսեմ, դրա համար էլ հիմա կարողանում եմ ձեզ հետ հայերեն զրուցել։ Երկու տարին մեկ գալիս էինք Հայաստան՝ տատիկիս մոտ։ Հայաստանում ինձ շատ լավ եմ զգում, այստեղ ամեն ինչ ինձ դուր է գալիս։ Սա իմ հայրենիքն է, իմ արյունը»։

Հարձակվողը հիշեց նաև մանկության մի զվարճալի դրվագ. «Փոքր ժամանակ շատ չարաճճի էի։ Ծնողներս ինձ կապով էին պահում։ Սա գաղտնիք է, բայց դուք պետք է իմանաք»։

Օդինցովոյի մարզադպրոցից մինչև երկու գոլ «Զենիթին»

Ղարիբյանի խոսքով՝ սկզբում զբաղվել է լողով և միայն ավելի ուշ, հետևելով ավագ եղբորը, սկսել ֆուտբոլ խաղալ։

«Չորս տարեկանից լողով էի զբաղվում, հետո անցա ֆուտբոլի։ Ավագ եղբայրս շատ էր սիրում ֆուտբոլը։ Որոշեցի նրա հետ գնալ, բայց բավական ուշ սկսեցի. առաջին անգամ ֆուտբոլի գնացի ինը տարեկանում»։

Առաջին տարիները նա անցկացրել է Օդինցովոյի մարզադպրոցում.

«Ինը տարեկանում ընդունվեցի Մոսկվայի մոտ գտնվող Օդինցովոյի մարզադպրոցը։ Հենց այնտեղ կայացա որպես ֆուտբոլիստ և խաղացի մինչև 14 տարեկանը։ Հետո ինձ հրավիրեցին «Ռոդինա»։ Շատ դժվարություններ կային. չորս տարի անընդմեջ ամեն օր ճանապարհին մեկուկես ժամ էի անցկացնում, մինչև մեքենա ձեռք բերեցի և տեղափոխվեցի Մոսկվա»։

««Ռոդինայում» անցել եմ բոլոր պատանեկան թիմերով, աշխատել բոլոր մարզիչների հետ։ Ես ակումբի միակ ֆուտբոլիստն եմ, որն անցել է ամբողջ համակարգով՝ պատանեկան, երիտասարդական, երրորդ, երկրորդ և պրոֆեսիոնալ թիմերով։ Շնորհակալ եմ ընտանիքիս, որն ինձ միշտ օգնել է»։

Ղարիբյանը խոստովանեց, որ պատանեկան տարիքում քիչ էր մնում թողներ ֆուտբոլը.

«Երբ 15 տարեկան էի, մենք պարտվեցինք 2։6 հաշվով, իսկ ես վատ խաղացի։ Դրանից հետո մտածում էի, որ այլևս չեմ խաղալու։ Բայց մայրս ինձ սթափեցրեց, հանգստացրեց և ասաց, որ շարունակեմ. ամեն ինչ կստացվի։ Ինձ թվում էր՝ տաղանդ չունեմ, ունեմ միայն աշխատասիրություն և աշխատունակություն։ Դա ինձ հետ մնացել է մինչև հիմա։ Ինձ համար ամենակարևորը անդադար աշխատելն է»։

Հարձակվողն առանձին հիշեց «Զենիթի» նկատմամբ հաղթանակը, որում երկու գոլ էր խփել.

«Ռուսաստանում բոլոր երկրպագուները ուրախ էին, երբ ես երկու գոլ խփեցի «Զենիթին», և մենք հաղթեցինք։ Ոչ ոք չի սիրում «Զենիթին». նրանք ամենահարուստն են։ Այդ խաղից հետո մեր ակումբի երկրպագուների թիվն ավելացավ, իմ անձնական երկրպագուների թիվը՝ նույնպես։ Այդ ժամանակ մենք սխրանք գործեցինք»։

Այժմ Ղարիբյանը կենտրոնացած է իր մոտակա նպատակի վրա. «Հիմա ուզում եմ լավ վիճակագրություն ունենալ ՌՊԼ-ում և շատ խաղաժամանակ ստանալ։ Դրանից հետո արդեն կարելի է մտածել կարիերայի հետագա ընթացքի մասին»։

Տատիկին տված խոստումն ու հավաքականից ստացած զանգը

Հարձակվողի խոսքով՝ դեռ երեխա ժամանակ էր որոշել, թե որ ազգային հավաքականում է ցանկանում խաղալ.

«Իմ առաջին մարզիչները միշտ հարցնում էին, թե որ հավաքականում եմ ուզում խաղալ՝ Ռուսաստանի՞, թե՞ Հայաստանի։ Ես միշտ պատասխանում էի՝ Հայաստանի։ Առաջին անգամ դա ասել եմ տասը տարեկանում և խոստացել տատիկիս։ Երևի նա արդեն երկնքից տեսնում է այս ամենը և ուրախանում»։

Ստանալով ազգային հավաքական առաջին հրավերը՝ Ղարիբյանը շնորհակալություն հայտնեց գլխավոր մարզիչ Եղիշե Մելիքյանին.

«Ուզում եմ շնորհակալություն հայտնել գլխավոր մարզչին, որ ընտրեց ինձ և վստահեց։ Վերջին օրերին արդեն չէի սպասում հրավերի, որովհետև ակումբի վերջին խաղերում ավելի քիչ էի խաղում։ Բայց ինձ հրավիրեցին, զրուցեցի մարզչի հետ, ինձ պատմեցին մեր ծրագրերի և նպատակների մասին։ Ուստի պետք է առավելագույնը տամ և ուրախացնեմ երկրպագուներին»։

«Ի՞նչ է ինձ համար նշանակում խաղալ Հայաստանի հավաքականում։ Դա աննկարագրելի է, չեմ կարող բառերով արտահայտել», — հավելեց ֆուտբոլիստը։

«Ես տեղում կանգնած չեմ սպասում գնդակին»

Ղարիբյանը կարծում է, որ իր որակները կարող են օգտակար լինել հավաքականի հարձակման գծում.

«Երբ դիտում էի հավաքականի խաղերը, տեսնում էի, թե թիմը որքան հաճախ է փոխանցումներ կատարում եզրերից և գնդակը հասցնում տուգանային հրապարակ։ Կարծում եմ՝ հավաքականին հենց ինձ նման ֆուտբոլիստ է պետք»։

«Սովորաբար իմ կազմվածքն ունեցող դասական հարձակվողը մնում է իր դիրքում և սպասում գնդակին, բայց ես այլ կերպ եմ խաղում։ Միշտ փնտրում եմ գնդակը, իջնում եմ ավելի հետ, անընդհատ ազատ դիրք եմ գտնում և բացվում փոխանցման համար։ Միևնույն ժամանակ, իհարկե, սպասում եմ նաև տուգանային հրապարակ եկող փոխանցումներին»։

Ազգերի լիգայում Հայաստանի առաջին հանդիպումը կկայանա սեպտեմբերի 25-ին՝ Լատվիայի դեմ։ Ղարիբյանն արդեն նշել է այդ խաղի իր գլխավոր նպատակը.

«Ինձ համար ամենակարևոր գոլը հաջորդն է։ Այն, որը կխփեմ սեպտեմբերի 25-ին։ Ես պետք է գոլ խփեմ Լատվիային»։