Ռոբերտ և Արտեմ Հարությունյանները բացատրեցին, թե ինչու է կարևոր չմոռանալ արմատները

Ռոբերտ և Արտյոմ Հարությունյան — անուններ, որ հայտնի են գերմանական բռնցքամարտում։ Ծնունդով Հայաստանից, մեծացած Գերմանիայում, նրանք հաջող ինտեգրման վառ օրինակ են։ Սակայն միաժամանակ նրանք հաստատակամորեն շեշտում են. արմատները մոռանալ չի կարելի։

Նրանք Գերմանիա են ժամանել 1990-ականների սկզբին՝ որպես երեխաներ, հայ-ադրբեջանական հակամարտության ամենաթեժ պահին։ Ծնողները նրանց ներշնչել են պարզ, բայց ամուր մի փիլիսոփայություն՝ եղիր աշխատասեր, հարգիր օրենքները, սովորիր լեզուն և առաջ գնա, բայց երբեք մի կորցրու ինքնությունդ։ Այս հիմքի վրա եղբայրները կառուցեցին իրենց սպորտային կարիերան. Արտյոմը դարձավ Ռիո-2016 Օլիմպիական խաղերի բրոնզե մեդալակիր, իսկ Ռոբերտը՝ իր կարիերան ավարտելուց հետո զբաղվեց մարզչական և մենեջերյան աշխատանքով։

Բռնցքամարտը նրանց համար դարձավ կյանքի դպրոց և երկրորդ ընտանիք։ Սպորտն էր, որ նրանց սովորեցրեց կարգապահություն, պատասխանատվություն և դժվարությունները հաղթահարելու կարողություն։ Այսօր նրանք համարվում են գերմանական սպորտի հպարտություն, բայց մնում են անբաժան Հայաստանից։ «Հյուրընկալության, վերջին բաժինով կիսվելու և ծնողներին հարգելու մեջ մենք միշտ կմնանք հայ», — ասում են նրանք։

Թեև նրանք գնահատում են գերմանական որակները՝ ճշգրտություն, կարգ ու կանոն, նրանք չեն թաքցնում իրենց հայկական ինքնությունը։ Ավելին՝ 2019 թվականին Արտյոմը սկզբունքորեն մերժեց իր ազգանունը փոխել՝ ի շահ կոմերցիոն կերպարի, չնայած նման առաջարկները տարածված են պրոֆեսիոնալ բռնցքամարտում։ «Տասը տարի ներկայացրել եմ Գերմանիան, ծառայել Բունդեսվերում։ Ինչպե՞ս կարելի է ինձնից պահանջել հրաժարվել իմ անունից՝ որպեսզի լինեմ «իսկական գերմանացի»», — զայրանում է նա։

Արտյոմ Հարությունյանը Ռիո-2016 Օլիմպիական խաղերի բրոնզե մեդալակիրն է, որն այնուհետև անցել է պրոֆեսիոնալ բռնցքամարտի և ներկայում ունի 14 հաղթանակ և 2 պարտություն։
Այսօր եղբայրները ապրում են Համբուրգում, երեխաներին մեծացնում են բազմալեզու և բազմամշակութային միջավայրում։ Տանը հնչում են հայերեն, ռուսերեն և գերմաներեն։ Նրանք համոզված են՝ լեզուն ինտեգրման բանալին է, իսկ մշակույթն ու արմատները՝ այն հիմքը, որի վրա ձևավորվում է լիարժեք անհատը։

Արտյոմ և Ռոբերտ Հարությունյանները՝ Արցախին նվիրված ցույցի ժամանակ

Եղբայրները պարբերաբար այցելում են Հայաստան, որտեղ ունեն տուն՝ Երևանից ոչ հեռու։ Նրանք անհանգստանում են հայրենիքի ճակատագրի համար, զգում են ժողովրդի ցավը, սակայն միաժամանակ հավատում են Հայաստանի ապագային։ «Չնայած դժվարություններին և նոր պատերազմի վախին, Հայաստանը շարունակում է զարգանալ», — ասում է Ռոբերտը։

Նրանց ձայնը կարող էր ավելի հստակ հնչել քաղաքական դաշտում։ Ներգաղթի, ինտեգրման, ռասիզմի դեմ պայքարի թեմաները նրանց համար սրտամոտ են։ Բայց մինչ օրս նրանք հատուկ հետաքրքրություն չեն զգացել պետական մարմինների կողմից։ «Մենք պատրաստ ենք մասնակցել, կիսվել փորձով, բայց պետք է, որ ինչ-որ մեկն էլ դիմի մեզ», — ասում են նրանք։

Ռոբերտ և Արտյոմ Հարությունյանները պարզապես հաջողության պատմություն չեն, այլ օրինակ։
Օրինակ այն բանի, թե ինչպես է սպորտը կարող ստեղծել կամուրջներ մշակույթների միջև։ Թե ինչպես կարելի է լինել նոր հայրենիքի արժանի քաղաքացի՝ միաժամանակ պահպանելով այն հողից եկած ջերմությունն ու ուժը, որտեղից սկսվել է ուղին։

Աղբյուր՝ հարցազրույց Գերմանիայի օլիմպիական սպորտային միության (DOSB) պաշտոնական կայքի համար